Carlos Ruiz Zafón – De schaduw van de wind

De schaduw van de wind - Carlos Ruiz SafonHet verhaal
In het oude centrum van Barcelona ligt het Kerkhof der Vergeten Boeken. Hoofdpersoon Daniel Sempere wordt door zijn vader, weduwnaar en boekhandelaar, meegenomen naar deze geheimzinnige, verborgen wereld van verhalen.
Vanaf dat moment neemt Daniels leven een wending die hij niet had kunnen voorzien. Hij mag een boek uitzoeken en kiest De schaduw van de wind, geschreven door Julián Carax. Het boek laat hem niet meer los, ook al schudt de wereld tijdens het grauwe Franco-regime om hem heen op zijn grondvesten. Hij wil alles weten over het boek en de schrijver. En merkwaardigerwijs lijken alle mensen die hij ontmoet, ook de vrouwen op wie hij verliefd wordt, deel uit te maken van het grote spel waarvan het boek het middelpunt vormt.

Mijn mening
Het heeft even geduurd voordat ik dit boek uit mijn boekenkast had gepakt om het te gaan lezen. Als een boek zo’n hype heeft doorgemaakt dan vindt ik het heel moeilijk om eraan te beginnen omdat het boek na het lezen/horen van vele enthousiaste reacties eigenlijk alleen nog maar kan tegenvallen, hetzelfde probleem heb ik ook met De Vliegeraar. Nu we op vakantie gingen naar de Malediven had ik besloten dat dit een goede gelegenheid zou zijn om me eens aan De schaduw van de wind te wagen.

Daniel komt tijdens zijn zoektocht naar Carax erachter dat Carax destijds van Barcelona naar Parijs is gevlucht en waarom hij is gevlucht van zijn geliefde stad. Bovendien komt hij erachter waarom een donker, duister figuur alle boeken die van Carax te vinden zijn verbrand. Tijdens zijn zoektocht naar Carax ontmoet hij allerlei personages waarvan ex-spion Fermín Romero de Torres toch wel de kleurrijkste is.

Heel knap hoe je zo’n verhaal kan bedenken en opschrijven. Het verhaal is heel goed opgebouwd, de zoektocht naar Carax en zijn leven worden stukje bij beetje ingevuld naarmate je in het verhaal vordert. Telkens vinden er nieuwe ontwikkelingen en wendingen van het verhaal plaats. Dit zorgde ervoor dat ik het boek op vakantie maar met moeite aan de kant kon leggen en elke keer de behoefte had om weer een stukje van het verhaal verder te ontrafelen. Naar mate het einde vorderde vond ik het helemaal onmogelijk om het boek aan de kant te leggen, zo spannend en mooi vond ik het.

De schaduw van de wind is me ondanks de hype absoluut niet tegengevallen, sterker nog, ik heb ontzettend genoten van het boek met het schitterende taalgebruik, de mooie poëtische zinnen en de verhaalopbouw.

Kim Moelands – Ademloos

Ademloos - Kim MoelandsHet verhaal
Ademloos volg je de lijdensweg naar de dood van Ron, het levensmaatje van Kim. Zonder hem lijkt het leven alle aantrekkingskracht verloren te hebben. En het was al niet makkelijk want Kim heeft dezelfde ziekte waar Ron aan sterft: Cystic Fibrosis, een rotziekte die je letterlijk de adem beneemt, die je dagelijks leven overheerst en waar je niet oud mee wordt.

In Ademloos vertelt Kim hoe ze vecht tegen onbegrip en onvermogen, tegen horrorfilm-broeders in het ziekenhuis en hoe ze haar geliefde uiteindelijk verliest. Tijd om te rouwen wordt haar nauwelijks gegund. Haar eigen conditie is wankel en ze ontkomt niet aan een ziekenhuisopname, zuurstofslang en rolstoel, niet aan de angst en niet aan de leegte.

Ademloos is het verhaal van een grote liefde, van menselijke moed, doorzettingsvermogen en veel verdriet. Maar ook van levenslust en humor. Met deze ‘twee wapens’ gaat Kim het leven weer te lijf. Gelukkig is er Balou, die malle hond uit Bosnië, die met haar eigen trauma’s worstelt maar Kim haar onverwaardelijke liefde schenkt. Ook als tegenslagen het leven blijven kleuren hebben ze oog voor dat kleine bloemetje, die vriendelijke postbode, die sexy buurman. En samen gaan ze ervoor…

Mijn mening
Aangezien ik regelmatig op de boekenwebsite Ezzulia te vinden ben, was Kim’s naam mij niet onbekend. Ook kreeg ik via het forum mee dat ze een aantal keren opgenomen was in het ziekenhuis, maar de precieze oorzaak was me ,eerlijk gezegd, altijd een beetje ontgaan. Toen ik er via de website achterkwam dat ze een boek had geschreven, wilde ik het boek graag aanschaffen.

Ik heb Ademloos gekocht om mee te nemen op huwelijksreis, hoe groot kan een contrast zijn, en ik heb het Ademloos gelezen. Ik heb nauwelijks gemerkt dat we zolang hebben gevlogen omdat ik zo in het boek gezogen werd. We hadden een nachtvlucht en toen ik op een gegeven moment ’s nachts om me heen keek was het hele vliegtuig donker en was alleen mijn lampje nog aan. Kim’s manier van schrijven is heel direct en raakt je waardoor je alles om je heen vergeet.

In Ademloos lezen we nauwgezet mee hoe Kim haar grote liefde en maatje Ron verliest aan een ziekte die ze zelf ook heeft. Kim omschrijft dit proces heel precies, wat ze zegt, wat ze denkt en alles wat daar tussen zit. Volgens mij is dat ook de kracht van het verhaal, doordat je zo in detail leest wat ze meemaakt, wordt je helemaal door haar verhaal opgenomen.

Tijdens het lezen leef je met Kim mee hoe ze na het verlies van haar grote liefde in een diep dal raakt. Terwijl ze met haar grote verdriet probeert om te gaan stuit ze tegen veel onbegrip van de ouders van Ron, wat haar ontzettend veel energie kost. Energie die ze toch al niet heeft dankzij haar ziekte. Haar verdriet, de stress, haar ziekte en het niet kunnen rouwen worden haar bijna fataal en dat is het punt waarop ze beseft dat ze nog niet klaar is met het leven.

Na het diepe dal krabbelt ze met ups en downs langzaam weer overeind. Ze vindt veel steun bij Balou, haar hond, en bij een medium die haar weer in contact brengt met haar grote liefde. Ze krijgt weer steeds meer zin in het leven, ze kijkt met op ogen de wereld in, de wereld zit vol verrassingen…

Aan het einde van het boek begrijp je dat alles vergankelijk is en dat je enorm moet genieten van het hier en nu. Neem alles goed in je op en geniet met volle teugen.

Maria Mosterd – Echte mannen eten geen kaas

Echte mannen eten geen kaas - Maria MosterdHet verhaal
Tot haar eerste dag op de middelbare school is Maria een heel gewoon meisje van twaalf. Ze woont met haar moeder en haar zus in een stad in het oosten van Nederland en wil wel wat meer spanning in haar leven. Of stoer zijn, zoals dat groepje jongens dat rondhangt op het parkeerterrein van de school. Hoe zou het zijn als een van die jongens haar vriendje was? Maria’s fantasie lijkt werkelijkheid te worden: een van hen, Manou, spreekt haar aan. Wat ze niet weet, is dat Manou een loverboy is.

Zes jaar later schrijft Maria dit bloedstollende verslag van haar jaren met Manou. De jongens die haar haar normale jeugd hebben ontnomen en die de meeste mensen kennen als ‘loverboys’, waren voor haar pooiers, drugs-, wapen- en mensenhandelaars. Geweld, (groeps)verkrachtingen, handel in meisjes, drugssmokkel: Maria heeft veel meegemaakt en gezien en er een authentiek en onthullend verhaal over geschreven. Openhartig vertelt ze over haar tegenstrijdige gevoelens voor Manou en haar strijd om aan hem te ontkomen: fysiek, maar vooral mentaal. Wat Maria heeft meegemaakt is schokkend; hoe ze erop terugkijkt is buitengewoon ontroerend.

Mijn mening
Puur op de titel en de cover alleen zou ik dit boek niet oppakken in een boekwinkel. De titel en de cover doen me namelijk denken aan een chicklit (niet mijn favoriete genre). Maar het feit dat er al zoveel exemplaren van het boek verkocht zijn en dat er heel veel quotes van bekende Nederlanders en de pers op de cover en achterflap staan, heeft mij over de streep getrokken.

Terwijl de titel: Echte mannen eten geen kaas in combinatie met de naam van de schrijfster: Maria Mosterd, doet vermoeden dat het om een pseudoniem gaat is dit niet het geval. Maria Mosterd is zo dapper om onder haar eigen naam te schrijven en om interviews te geven om zo te voorkomen dat meerdere meisjes dezelfde fout begaan.

Echte mannen eten geen kaas is een gruwelijk en eerlijk relaas over de vier jaar die Maria doorbracht met loverboy Manou. Zelf zegt ze in meerdere interviews dat ze de term loverboy veel te lief vindt klinken omdat die term geassocieerd wordt met knappe mannen en cadeautjes die meiden op die manier verleiden. Terwijl het in haar realiteit draait om lelijke mannen waarvan ze zelden of nooit een cadeautje heeft gehad, ze voelt daarom meer voor de term pooier en terecht als je het verhaal leest.

Het is onvoorstelbaar hoe die mannen in dit geval Manou, zo’n greep krijgen op zo’n meisje, terwijl hij vanaf dag één gewelddadig is ten opzichte van Maria. De eerste keer dat ze afspreken wordt ze meteen ontmaagd (op haar twaalfde) en krijgt ze haar eerste joint. Vanaf de eerste afspraak is het einde zoek, Maria raakt verstrikt in een wereld van verkrachting, drugs en extreme gewelddadigheid, met name de scène met de rat vond ik afschuwelijk om te lezen, laat staan dat je erbij bent en het daadwerkelijk meemaakt. Zelf zegt Maria dat ze op een gegeven moment heel gedreven was in het uitschakelen van haar gevoel, net of ze een knop om kon zetten.

Het is onvoorstelbaar hoeveel dit meisje heeft meegemaakt in die vier jaar. Het kost haar de grootste moeite om los te komen van die mannen omdat ze zo gehersenspoeld is door Manou. Alles wat Manou zegt is waar en Maria is al snel niet meer in staat om voor zichzelf te denken. Het verhaal zit om die reden ook vol tegenstrijdigheden, aan de ene kant is ze op en wil ze geen sex meer met de mannen, maar aan de andere kant wordt haar leven dusdanig beheerst door Manou, dat ze ondanks het geweld niet zonder hem kan.

Dit boek heeft Maria geschreven om haar begeleidsters te vertellen wat ze in die vier jaar heeft meegemaakt, zij hebben haar vervolgens gezegd dat haar verhaal in boekvorm zou moeten verschijnen. Het resultaat is een puur en eerlijk verhaal en ik vind het ongelooflijk knap hoe Maria al haar gedachten op papier zet. Het is een boek dat iedereen gelezen moet hebben en zeker opgroeiende, net puberende meiden.

Linwood Barclay – Zonder een woord

Zonder een woord - Linwood BarclayHet verhaal
Middelbare scholiere Cynthia Archer wordt op een ochtend wakker en ontdenkt dat haar vader, moeder en broertje weg zijn. Er ligt geen briefje, er wordt niet gebeld. Er wordt gewoon nooit meer iets van hen vernomen.

Vijfentwintig jaar later weet Cynthia, inmiddels getrouwd en moeder van een dochtertje, nog steeds niet wat er gebeurd is. Als ze te gast is bij een Spoorloos-achtig televisieprogramma komt alles in een stroomversnelling.

Mijn mening
Wat een heerlijke thriller! En wat een verhaal. Het zal je maar gebeuren dat je op een dag wakker wordt, na een fikse ruzie met je ouders, en je vader, moeder en broertje zijn verdwenen zonder iets te zeggen of een briefje achter te laten. Vervolgens verneem je nooit meer wat van hen. Wat een enorme impact heeft zoiets op je leven?

Zonder een woord is een geweldig boek met goed uitgewerkte en geloofwaardige karakters. Het verhaal is ontzettend goed opgebouwd en het plot is verrassend en ontroerend. Ik vind het geweldig hoe de persoonlijke trauma’s van de personages worden uitgediept zonder dat dit afbreuk doet aan de spanning van het verhaal. Veel meer wil ik eigenlijk niet verklappen over dit boek: gewoon lezen dus!

Nicci French – Tot het voorbij is

Tot het voorbij is - Nicci FrenchHet verhaal
Astrid Bell is een jonge Londense fietskoerier die niet goed weet wat ze met haar leven wil. Ze woont samen met zes vrienden, maar langzamerhand valt de groep uiteen door nieuwe liefdes, uiteenlopende toekomstplannen, geldproblemen en verraad. Dan worden twee vrouwen vermoord, en de enige overeenkomst tussen de twee moorden is de aanwezigheid van Astrid. Als de situatie grimmiger wordt en de huisgenoten verder uit elkaar groeien vraagt zij zich af: is het mijn schuld? Ben ik in gevaar? Is een van mijn vrienden een moordenaar?

Onder bizarre omstandigheden wordt uiteindelijk een verdachte opgepakt en een verklaring gevonden. Maar is deze persoon daadwerkelijk schuldig? Het ligt eraan hoe de lezer het interpreteert. Het verhaal is nog niet voorbij, het moet opnieuw worden verteld. En de tweede keer is het nog angstaanjagender…

Mijn mening
Ik heb erg genoten van Tot het voorbij is, het verhaal zit goed in elkaar. Er komen veel personages voor in het verhaal, die allen goed worden uitgediept, het blijven geen oppervlakkige personages maar je leert hun hebbelijkheden en onhebbelijkheden goed kennen. Ondanks de hoeveelheid aan personages is het verhaal heel goed te volgen en wordt het nergens verwarrend. Tussen de personages onderling gebeurt veel: liefde, verraad, drugs etcetera. Dit maakt het verhaal heel interessant, waar gaat het naar toe met deze groep mensen en wanneer ontploft de spreekwoordelijke bom.

Het eerste deel van het verhaal wordt verteld vanuit de vrouwelijke ik-persoon Astrid. De tweede helft van het verhaal wordt verteld vanuit een mannelijke ik-persoon namelijk de dader. Dit gedeelte vond ik heel knap in elkaar gezet door Nicci French. In feite vertellen ze namelijk het eerste deel overnieuw maar vanuit een ander perspectief, toch wordt deze herhaling nergens vervelend of saai maar blijft het spannend, misschien zelf spannender en beklemmender als het eerste gedeelte van het verhaal. Ik vond het heel bijzonder om te lezen hoe de dader denkt en hoe verschillende gebeurtenissen in zijn leven leiden tot de dingen die hij doet en de moorden die hij pleegt. Het zit heel erg geloofwaardig in elkaar.

Het kostte me telkens moeite om het boek weg te leggen om te gaan slapen of naar mijn werk te gaan, heerlijk van die boeken die dat effect hebben. Ik kijk uit naar de volgende Nicci French.

Leesdip

De afgelopen anderhalve maand heb ik last gehad van een flinke leesdip. Om die reden ben ik even iets minder actief geweest met mijn website, maar ik pak nu de draad weer op.

Toch heb ik nog wel iets gelezen en van de volgende boeken houden jullie ‘mijn mening’ nog tegoed:

Loes den Hollander – Wodka-Jus
Loes den Hollander – Broeinest

Tineke Beishuizen – Schaduwtuin

Schaduwtuin - Tineke BeishuizenHet verhaal
Een excentrieke illustratrice van natuurboeken ligt dood onder aan de trap van haar afgelegen landhuis. De kleindochter van een bekende strafpleiter wordt ontvoerd en gruwelijk mishandeld. Een ambitieuze televisiepresentatrice gaat over lijken om de kijkcijfers van haar dagelijkse roddelprogramma op te drijven. Een gewetenloos gansterliefje probeert haar grote slag te slaan. Schaduwtuin is een verhaal over mensen die door een noodlottige samenloop van omstandigheden in elkaars vaarwater komen. Met alle rampzalige gevolgen van dien.

Mijn mening
Na een lange leesdip van anderhalve maand, heb ik Schaduwtuin uit mijn boekenkast gepakt. Leesdip wil uiteraard niet zeggen dat ik niks meer heb gelezen, ik heb me prima vermaakt met de krant en diverse tijdschriften maar op de één of andere manier wilde het me een poos niet lukken om aan een boek te beginnen. Met behulp van Schaduwtuin ben ik in twee dagen van mijn leesdip genezen. Dit verhaal is tot stand gekomen door een samenwerking tussen Tineke Beishuizen en haar ex-man Michiel Beishuizen. In het nawoord omschrijft Tineke dat de bizarre fantasie en grillige gedachtensprongen van haar ex-man stimulerend werkten.

Ik heb genoten van Schaduwtuin en van de vaart die het verhaal heeft. De schrijfstijl van Tineke Beishuizen is heerlijk vlot. In tegenstelling tot Als zand door mijn vingers heb ik Schaduwtuin wel echt ervaren als een thriller, spannend door de gruwelijke gebeurtenissen en de vraag of Merel Blaauw (de ontvoerde kleindochter) het er levend van afbrengt.

De actualiteiten van nu vond ik prettig in het verhaal verwerkt, een roddelprogramma als BUZZ op de televisie met drie presentatoren zorgt al snel voor een link met een programma als RTL Boulevard.

Het enige kleine minpuntje vond ik de niet uitgediepte karakters van de personages in het verhaal. De karakters van de personages zijn heel stereotype neergezet, wat ze wel heel herkenbaar maakt, maar je mist de uitgediepte karakters om goed met ze mee te kunnen leven of om jezelf in ze te herkennen. Feit blijft dat ik genoten heb van het verhaal en blij ben dat mijn leesdip eindelijk over is met dank aan Schaduwtuin.

Judith Visser – Tinseltown

Tinseltown - Judith VisserHet verhaal
Kim is succesvol gedebuteerd als schrijfster. Dit heeft echter ook een keerzijde: zij ontvangt lugubere bedreigingen. Verder heeft ze een geheime hartstochtelijke relatie met een getrouwde man. Als Patricia, een vriendin haar uitnodigt naar Amerika te komen gaat ze daar graag op in. Bij aankomst in Los Angeles blijkt Patricia echter spoorloos.

Wat volgt is een speurtocht langs de clubs van Hollywood, door een wereld van schijn, namaak, pretenties, van travestieten, would-be actrices, een homoseksuele rockzanger, gossipjournalisten en gestoorde taxichauffeurs. Alles is bedrieglijk, iedereen liegt.

Mijn mening
Aangezien dit luisterboek op Ezzulia een discussieboek is, heb ik ‘mijn mening’ overgenomen zoals ik het ook op het forum van Ezzulia heb gezet.

Leesbaarheid: ****
In dit geval luisterbaarheid. Ik moest in het begin even wennen aan de stem van Judith Visser omdat hij een beetje kinderlijk klinkt. Nu krijg ik dat zelf ook weleens te horen van mijn eigen stem, dus daar heb ik me snel over heen gezet. De luisterbaarheid van het verhaal vond ik goed, ik dwaalde niet af met mijn gedachten maar bleef bij het verhaal tijdens het luisteren. Het enige wat ik iets minder vond is als Judith moest praten als een man of moest lachen in het verhaal, maar dat lijkt me ook ontzettend moeilijk om correct na te bootsen.

Schrijfstijl: ***
Ik vind dat de schrijfstijl van Judith lekker vlot is, de zinnen lopen goed en er wordt moderne taal gebruikt.

Spanning: **
De spanning in het verhaal vond ik iets minder, naar mijn gevoel wordt er vrij veel tijd besteed aan het zoeken van Johnny. Het feit dat Johnny de sleutel is tot het vinden van Patricia, vond ik op zich een goed gegeven, maar dat die zoektocht naar hem zo lang duurt deed voor mij een beetje afbreuk aan de spanning. Dat vond ik erg jammer omdat er zeker wel iets van onderhuidse spanning in het verhaal zit.

Geloofwaardigheid: ****
Tja, ik heb weinig verstand van Hollywood en wat zich daar afspeelt, maar als je de roddelbladen en roddelprogramma’s op televisie al voor 50% zou kunnen geloven, dan denk ik dat het verhaal van Judith wel geloofwaardig is. Ik kon me bij het beluisteren van het verhaal in ieder geval wel voorstellen dat het er zo aan toe zou gaan in Hollywood.

Diepgang: **
Er zat niet veel diepgang in het verhaal, het is een snel verhaal over de zoektocht naar Patricia en wat zich afspeelt in Hollywood.

Originaliteit: ****
Ik heb nog niet eerder een verhaal gelezen dat zich afspeelt in Hollywood, dus wat dat gegeven betreft was het voor mij al een origineel verhaal. De opbouw van het verhaal en wat de personages doormaken vond ik ook origineel.

Aansprekende hoofdpersonen: **
De hoofdpersonen spraken mij niet aan, maar dat is natuurlijk ook een kwestie van smaak. Ik vond Kim regelmatig wel heel erg naïef overkomen en ik kon me vanwege haar leefwijze en denkwijze ook niet met haar identificeren. De andere personen in het verhaal worden niet echt uitgediept, van Patricia komen we bijvoorbeeld ook niet veel te weten, terwijl het verhaal wel om haar draait.

Plot: ****
Het plot was voor mij erg verrassend, ik had hem eerlijk gezegd niet zien aankomen. Je hebt op een bepaald moment wel een vermoeden wie er iets met de verdwijning van Patricia te maken heeft, maar de reden waarom kwam als een complete verrassing maar was wel goed onderbouwd gedurende het verhaal.

Cover: ***
Ik vind de cover mooi, maar het is geen cover waarop ik het boek uit het rek in de winkel zou pakken. De reden waarom is omdat ik van die vrouwenbenen op de voorkant associeer met een chick-lit en die lees ik bijna nooit.

Totaal: ***

Het was voor mij (net als veel anderen die meedoen aan deze discussie) het eerste luisterboek dat ik heb beluisterd. Van te voren was ik erg benieuwd of ik niet te veel zou afdwalen met mijn gedachten en of ik het verhaal al luisterend goed zou kunnen volgen. Ik had mijn twijfels of een luisterboek wel iets voor mij zou zijn. Ik heb de cd’s beluisterd in de auto op weg naar mijn werk, wat voor mij toch een opoffering is want ik luister altijd veel te graag naar de liedjes op mijn ipod. Daardoor kon ik per dag één cd luisteren en dat schoot wel lekker op. In het begin moest ik heel erg wennen om te luisteren en moest ik ook heel erg wennen aan de stem die het voorlas. Maar naarmate het verhaal vorderde kreeg ik steeds meer plezier in het luisteren.

Ik heb Tegengif niet gelezen dus behalve dat het mijn eerste kennismaking is met een luisterboek is het ook mijn eerste kennismaking met het werk van Judith Visser. Ik weet niet of het een gemis is als je Tegengif niet hebt gelezen, maar ik heb het niet als een gemis ervaren, ik kon het verhaal prima volgen. Wel ben ik benieuwd geworden naar Tegengif omdat hier in de discussie naar voren komt dat er veel humor in dat verhaal zit.

Bernlef – De pianoman

De pianoman - BernlefHet verhaal
‘De eerste drie jaar van zijn leven sprak Thomas Boender geen woord. Zijn vader Jelle en zijn moeder Tsjitske zeiden alleen het hoognodige tegen elkaar.’

Thomas groeit op in een plattelands dorpje in Friesland. De dorpsbewoners zijn stug en zwijgzaam en zijn ouders zijn hiervan het grootste voorbeeld. Thomas maakt thuis amper kennis met de taal omdat zijn ouders nagenoeg niet met elkaar praten en als ze al met elkaar praten dan gebeurd dit vrijwel nooit in volledige zinnen. Ook tegen Thomas wordt weinig gesproken terwijl hij opgroeit, vandaar dat hij een behoorlijke taalachterstand heeft wanneer hij naar de lagere school gaat.

In de eerste twee klassen krijgt Thomas les van juffrouw Jenny. Zij probeert hem bij haar thuis na schooltijd meer taal bij te leren zodat hij een beetje mee kan komen met zijn klasgenoten. Jenny heeft thuis een piano staan en al snel trekt dit Thomas aandacht, Jenny kent zelf slechts een aantal liedjes en leert hem deze.

Na twee jaar op het vmbo te hebben gezeten stopt Thomas met school en gaat werken in een fietsenfabriek. Op zijn achttiende loopt Thomas weg van huis en neemt de trein naar Amsterdam op zoek naar een uitweg van zijn leven op de terp.

Mijn mening
De pianoman is het boekenweekgeschenk van 2008 en is los gebaseerd op het verhaal van de pianoman, die in 2005 door de media bekendheid kreeg.

De manier waarop Bernlef van bestaande gegevens een nieuw verhaal heeft geschreven vindt ik heel erg mooi gedaan. Ik las net op Wikipedia dat veel gegevens die bekend zijn van de pianoman zijn verwerkt in het verhaal van Bernlef.

De essentie van de beide pianomannen komt aardig overeen. Beide vluchten voor een thuissituatie waarin ze het gevoel hebben vast te zitten. Beide komen er achter dat ze homofiel zijn en beide durven om verschillende redenen niet meer naar huis te gaan. Daarnaast zijn ze beide niet geestelijk ziek, maar besluiten ze te zwijgen omdat dit voor hen op het moment het veiligst is. Ook is het een interessant gegeven dat de media het pianospelen sterk benadrukt terwijl Thomas slechts een stuk of drie liedjes kan spelen, hetgeen niet echt gelijk staat aan een geniale pianospeler zoals dat wel door de media naar buiten wordt gebracht.

Eén klein minpuntje vindt ik de verhaallijn van Jenny. Bernlef wijdt een gedeelte van het verhaal aan haar privé-leven, wat in mijn ogen niet echt een toegevoegde waarde heeft voor het verhaal.

Ik vond het een interessant verhaal met veel diepgang en dat in zo weinig pagina’s.

Derwent Christmas – Twee tranen

Twee tranen - Derwent ChristmasHet verhaal
Wanneer Didier Dominque, eigenaar van een succesvol reclamebureau, tot het besef komt dat zijn rijkdom hem alles heeft gegeven wat hij zich kan wensen, besluit hij dat het tijd wordt het roer om te gooien: hij gaat lesgeven aan een hogeschool. In de collegezaal komt hij in contact met Marian, een studente die een onheilspellende aantrekkingskracht op hem heeft. Hoewel hij in het zakenleven alles en iedereen naar zijn hand weet te zetten, kan Didier maar geen greep krijgen op de studente; met noodlottige gevolgen.

Vanuit zijn cel op death row vertelt Didier – een week voor de executie – over de verhouding die hem alles ontnam wat hij ooit bezat en maakt duidelijk hoe een man als hij kan overleven in een wereld waar andere wetten gelden.

Mijn mening
Ik vond het een boeiend boek om te lezen. Vanaf het begin van het verhaal ben je benieuwd waarom Didier op death row belandt. Ik vond het verhaal heel goed opgebouwd, met onverwachte wendingen en een goed uitgewerkt plot.

De korte hoofdstukken met om en om flashbacks lazen erg prettig. Ik vond het totaal niet verwarrend dat er voortdurend werd gewisseld tussen heden en verleden. De schrijfstijl vond ik erg prettig, het verhaal leest echt als een sneltrein.

De hoofdpersonen vond ik niet zo sympathiek (maar dat hoeft natuurlijk ook niet), ik had veel moeite om me te verplaatsen in de hoofdpersonen. Dit deed voor mij echter geen afbreuk aan het verhaal.

Daarnaast merkte ik dat ik moeite had met het feit dat de hoofdpersonen Nederlandse namen hadden maar dat de hoofdpersoon zich op death row bevindt. Ik merkte dat ik hier tijdens het lezen een aantal keer bij stil stond. De cover van het boek vond ik niet mooi. Puur op de cover had ik het boek niet opgepakt in een winkel om de achterflap te bekijken.

Ik vond het een zeer boeiend debuut, wat van mij best nog een paar pagina’s langer had mogen zijn omdat ik het verhaal met plezier en fascinatie heb gelezen.