Parel – Lucinda Riley

Parel is het derde deel van Lucinda Riley’s serie over de Zeven Zussen en dit deel verteld het verhaal van CeCe (Celaeno) D’ Aplièses, de vierde adoptiedochter van Pa Salt. Na de dood van haar vader heeft ook CeCe een enveloppe met aanwijzingen gekregen, coördinaten van haar geboorteplaats, een zwart-wit foto en de naam Kitty Mercer. CeCe en haar zusje Star zijn een twee-eenheid, wanneer Star dan ook besluit om bij haar geliefde Mouse te gaan wonen voelt CeCe zich behoorlijk in de steek gelaten door haar zusje. CeCe besluit dan ook om de aanwijzingen die Pa Salt haar had nagelaten te volgen en ze begint haar reis in Thailand.

Eenmaal in Thailand leert CeCe de mysterieuze Ace kennen en samen met hem trekt ze een poosje op. Ace bestelt voor haar het boek over Kitty Mercer en leest het zelfs voor aan CeCe, zelf heeft ze vanwege haar dyslexie moeite met lezen. Na een fijne tijd met Ace in Thailand volgt ze haar spoor verder naar Australië, daar aangekomen komt ze er door middel van ongeruste appjes van haar zussen achter wat de ware identiteit van Ace is en waarom hij al die tijd zo mysterieus deed.

In Australië komt CeCe vervolgens nog meer te weten over het leven van Kitty Mercer. Kitty groeit op in Schotland en wordt door haar min of meer op reis gestuurd naar Australië zodat zijn geheim niet uitkomt. In Australië leert Kitty de tweeling Andrew en Drummond Mercer kennen, beide mannen worden verliefd op haar en ze trouwt met één van de twee broers, ik wil hier verder niet te veel over schrijven omdat het heerlijk is om hier zelf al lezende in te duiken…

Langzaam maar zeker ontrafelt CeCe steeds verder haar eigen geschiedenis.

Met dit deel had ik het meeste moeite om in het verhaal te komen, ik heb tot nu toe ook het langste over dit deel gedaan om het te lezen. Het was pas op de helft van het boek dat ik er helemaal in zat en het boek moeilijk weg kon leggen, maar dat maakte het boek uiteindelijk toch weer zeer de moeite waard. Ik blijf het vooral zo knap vinden hoe Lucinda Riley verschillende gebeurtenissen op een hele mooie manier aan elkaar kan rijgen of met elkaar kan verweven. Dus tja, we gaan gewoon weer door met het lezen van deel 5, het verhaal van Tiggy. De teaser die in het einde van deel 4 stond over Tiggy’s verhaal smaakte direct weer naar meer…

Schaduw – Lucinda Riley

Schaduw is het derde deel van Lucinda Riley’s serie over de Zeven Zussen en dit deel verteld het verhaal van Star (Asterope) D’ Aplièses, de derde adoptiedochter van Pa Salt. Na de dood van haar vader heeft ook Start een enveloppe met aanwijzingen gekregen, coördinaten van haar geboorteplaats en in haar geval een zwart beeldje van een kat. In eerste instantie laat Star de enveloppe ongeopend, maar langzamerhand voelt ze dat het leven dat ze nu leidt, letterlijk in de schaduw van haar zusje CeCe met wie ze van kleins af aan onafscheidelijk is, haar niet meer past.

Als Star en CeCe hun nieuwe appartement in Londen betrekken (een besluit dat volledig door CeCe is genomen) brengt het lot haar naar de Arthur Morston Bookshop, één van de aanwijzingen die Pa Salt voor Star had achtergelaten. Daar maakt Star kennis met de excentrieke Orlando, eigenaar van de shop en diens familie die in High Weald wonen. Orlando biedt Star een baan aan in zijn bookshop, hetgeen Star als literatuur liefhebster dankbaar accepteert.

Al zoekende naar haar afkomst en verleden komt Star in aanraking met de dagboeken van Flora MacNichol, die haar meeneemt naar het oude Engeland vanaf 1909. Het verhaal van Flora neemt ons mee naar de intriges van het Britse Koningshuis van die tijd, de vriendschap tussen Flora en Beatrix Potter en het mooie Engelse landschap en haar inwoners.

Samen met Orlando en zijn broer Mouse weet Star haar familiegeschiedenis steeds verder te ontrafelen…

Van de drie delen die ik nu gelezen heb vond ik dit deel het moeilijkste om weg te leggen, ik wilde er gewoonweg in blijven lezen, zo mooi en boeiend vond ik de manier waarop het verhaal Flora MacNichol en dat van Star beschreven wordt. Ik had niet verwacht dat een derde deel van een serie me zo zou kunnen boeien en het heeft me razend nieuwsgierig gemaakt naar deel vier, wordt vervolgd dus …

Boekenweekgeschenk: Jas van belofte – Jan Siebelink

Voor mij is ‘Jas van belofte’ een eerste kennismaking met het oeuvre van Jan Siebelink. Het verhaal gaat over Arthur Siebrandi, die op 79-jarige leeftijd in een ambulance ligt terwijl deze zich naar het ziekenhuis spoedt, tijdens deze rit flitst Arthur’s leven zich aan hem voorbij.

Arthur is leraar Frans op een middelbare school, waar hij wars is van de vernieuwingen op onderwijs gebied, wat hem niet populair maakt bij zijn collega’s en de directie maar wel bij zijn leerlingen. Één van zijn leerlingen (Caroline) is verliefd op hem, Arthur gaat samen met haar naar Parijs, maar behalve zoenen lijkt daar verder niks gebeurd te zijn door de angst die Arthur ineens krijgt dat er thuis iets gebeurd is met zijn vrouw Lisette. Naast zijn beroep als leraar is hij bezig met het schrijven van een proefschrift over een Franse schrijver en worstelt hij met het schrijven van een roman over zijn vader die op Arthur’s elfjarige leeftijd uit zijn leven verdween met slechts zijn jas als aandenken aan hem. Terwijl hij niet de juiste vorm kan vinden voor zijn roman komt Edwin Wopereis in zijn leven, Edwin wil Arthur’s eerste verhaal Wit-Zwart opnieuw uitgeven en dwingt zich steeds meer aan Arthur op tijdens het schrijven van zijn nieuwe roman. Edwin verweeft zich steeds meer in het leven van Lisette en Arthur en gaat zelfs met Lisette naar Parijs om inkopen te doen voor een groots diner, maar naarmate Edwin steeds meer de regie overneemt van de roman komen de scheuren in de vriendschap tussen hem en Arthur. Caroline is inmiddels kind aan huis bij Lisette en Arthur, zij zien in Caroline een vervangster voor hun kind dat jaren geleden dood geboren werd. Arthur komt na een bezoek aan ‘Het Wapen van Zwart’ in gesprek met Loet IJzertje wat langzaam uitgroeit in een hele diepe vriendschap, Loet moedigt Arthur aan om de roman af te schrijven. Arthur, je moet wel het verhaal schrijven. Beloof me dat. Via dat prachtige boek van jou kun je bij iets anders komen.’

Belangrijke thema’s die voorbij komen zijn onder andere: vriendschap, liefde, religie, onbezonnen zijn, zin van het bestaan. Overigens is het verhaal voor een heel groot gedeelte autobiografisch (blijkt uit het interview met Jan Siebelink dat ik las in het NRC), degene die bekend zijn met het werk van Jan Siebelink was dit al lezende waarschijnlijk al opgevallen natuurlijk. Deze korte kennismaking met Jan Siebelink heeft me door zijn fijne, observerende schrijfstijl erg benieuwd gemaakt naar andere boeken van hem. Wordt vervolgd dus…

Tekst overgenomen van de website van het boekenweekgeschenk
Jas van belofte is een ode aan een vriendschap, aan een vader, aan het schrijven.
Als Arthur met hoge snelheid per ambulance naar het ziekenhuis wordt gebracht, is hij er zeker van dat hij bezig is het leven te verlaten. Al bijna vanaf de andere zijde overziet hij wat hij achterlaat, en vraagt zich af of het genoeg is.

Het waren zijn vrienden Edwin en Loetje die destijds aanvoelden dat hij een verhaal in zich droeg dat verteld moest worden, maar ze wisten ook dat het een welhaast onmogelijke opdracht zou zijn dit daadwerkelijk uit te voeren. Edwin bezwoer Arthur: ‘Je mag nooit meer tevreden zijn over jezelf, zolang de zoektocht van de jongen niet op de meest volmaakte wijze is verteld.’

Moord op de moestuin – Nicolien Mizee

Ik geef het toe, ik kijk erg graag naar programma’s over boeken en ‘Boek van de maand’ bij DWDD vind ik ook heel erg fijn om naar te kijken. In februari was het boek van maand ‘Moord op de moestuin’ en daar werd op zo’n heerlijke manier over verteld dat ik het wel moest aanschaffen als ebook (helaas was het boek nog niet beschikbaar met mijn Kobo-Plus abonnement maar ik wilde er niet op wachten ;-).

Het verhaal speelt zich af op Landgoed Groenlust en de bijbehorende moestuinen, waar hoofdpersoon Judith met haar man Thijs in een boswachterswoning trekken, zodat Thijs kan herstellen van zijn hartaanval. Samen met haar schoonzus Cora en zwager Ab brengen ze hier in de zomer door. In de op het eerste oog lieflijke moestuintjes, spelen zich veel intriges en onderlinge haat en nijd af en nadat Judith een schedel ontdekt in haar tijdelijke moestuin krijgt het verhaal een ‘whodunit’ wending en wordt er een heerlijke, ongemakkelijke spanning in het verhaal aangebracht.

Nicolien schrijft met heel veel humor en vaart en de personages worden zo karakteristiek en haarfijn omschreven dat het een genot is om te lezen.

Één passage uit het boek sprak me persoonlijk heel erg aan omdat ik het zo mooi omschreven vond, dat ik er een printscreen van had gemaakt:
Dit had ik vaker meegemaakt en toch bleef het me verbazen, hoe zelfs intelligente mensen bleven steken in die éne groef: waarom moet mij dit overkomen? Volksstammen aardige, intelligente en rechtschapen mensen gingen aan die zinloze vraag ten onder.

Een heerlijke aanrader om te lezen nu het mooie lenteweer op komst is en je fantasie lekker de vrije loop laten bij de verfijnde pennenstreken van Nicolien Mizee.

Flaptekst overgenomen van de website van de uitgeverij
Thijs en Judith zijn amper getrouwd wanneer Thijs een hartaanval krijgt. Op de dag dat hij thuiskomt uit het ziekenhuis slaan de buren aan het verbouwen. Schoonzus Cora en zwager Ab besluiten dat een pan soep niet afdoende is: er dient stevig uitgerust te worden. Daartoe wordt een boswachterswoning gehuurd op een landgoed, voor de hele zomer maar liefst, met zijn vieren. Echter: nergens op aarde is het écht rustig, en eenmaal op het landgoed aangekomen blijkt daar een verbeten strijd gaande, ogenschijnlijk over een boom. Een strijd die op bloedstollende en evenzeer dolkomische wijze uit de hand loopt.

Berichten uit het tussenhuisje – Henk van Straten

Dit boek kreeg mijn aandacht doordat ik het in verschillende media voorbij had zien komen, ik noteer heel graag leestips uit tijdschriften, kranten, DWDD etcetera. Ik had nog niet eerder iets van Henk van Straten gelezen en zijn columns zijn me ook (nog) onbekend.

Toen ik begon met lezen dacht ik ‘wat ben ik nu eigenlijk aan het lezen en waar gaat dit naar toe’… of om met de zin van Mathijs van Nieuwkerk te spreken ‘wat is dit voor boek?’ Maar gaandeweg tijdens het lezen vond ik het heel erg mooi, Henk van Straten schrijft in hele mooie zinnen en schetst daarmee in korte hoofdstukken diverse situaties, gebeurtenissen, observaties en gedachten. Het is een eerlijk, rauw, open boek over de periode na de scheiding van zijn vrouw, waarin de schrijver ook de nodige zelfspot niet lijkt te schuwen. Hij zegt wel censuur te hebben gepleegd, maar evengoed krijg je het gevoel dat je alles mag lezen en dat de schrijver niks achter houdt.

Flaptekst (overgenomen van de website van de uitgever)

Nadat schrijver Henk van Straten uit zijn huwelijk was gestapt woonde hij twee jaar lang in ‘het tussenhuisje’, een knullige, smalle afsplitsing van een bestaande woning, in Eindhoven. De benauwde behuizing staat symbool voor deze verkrampte episode tussen het leven dat hij achter zich had gelaten en het leven dat nog moest beginnen. Zijn huurbaas, tevens zijn buurman, wist niet dat er ook twee zoons waren, ‘want anders had ik wel in het huurcontract laten opnemen dat ik geen kinderen over de vloer wil.’

Zo begint een verwarrende periode van eenzaamheid, paniek, hartklachten, slaappillen, Duvels, vrouwen, broodschrijven en alleenstaand vaderschap. Van Straten neemt ons mee in een woest-emotionele rit langs alle haltes van zijn zoektocht: hij gaat skateboarden, kickboksen, doet mee aan ayahuasca-ceremonies, publiceert een roman, wordt in zijn neus gebeten door de schoonvader van een van zijn beste vrienden, verliest zich in BDSM, koopt een vleesetende plant en vervolgens een hagedis. Dit klinkt misschien behoorlijk rock-’n-roll, maar niets is minder waar: Van Straten schrijft met de compassie, tederheid, subtiliteit, wijsheid, humor en liefde die we van hem gewend zijn. Berichten uit het tussenhuisje is een loepzuiver spiegelboek van Wij zeggen hier niet halfbroer, het bejubelde boek over zijn jeugd. De zoon is vader geworden.

Storm – Lucinda Riley

Storm is het tweede deel van Lucinda Riley’s serie over de Zeven Zussen, nadat het eerste deel me boven verwachting had geboeid wilde ik eigenlijk meteen weer verder lezen en ben ik begonnen aan Storm.

Dit deel vertelt het verhaal van Ally (Alcyone) D’Aplièses, de tweede adoptiedochter van Pa Salt. Ally’s zeilvakantie is bijna ten einde als ze bericht krijgt over de plotselinge dood van haar vader. Zo snel ze kan vliegt ze naar huis om samen met haar zussen hun vaders testament te openen. Voor ieder van hen is er een brief met een mysterieuze opdracht: ze moeten op zoek naar hun ware afkomst.

Na een traumatische ervaring op zee keert Ally kort daarna de zeilwereld de rug toe en besluit haar vaders opdracht uit te voeren. Het voert haar naar Noorwegen, naar de onbekende zangeres Anna Landvik, die honderd jaar eerder als eerste het stuk ‘Peer Gynt’ van Grieg opvoerde. Hoe meer Ally over haar verleden te weten komt, hoe meer vragen er ontstaan. Wat probeert haar vader haar duidelijk te maken? En wie was hij echt?

In vergelijking met het eerste deel had ik iets meer moeite om in dit verhaal te komen, ik was al een aardig eind op weg in het verhaal toen het verhaal me echt begon te boeien, maar daarna was het ook echt weer een schitterend verhaal. Met name het verhaal over Anna Landvik vond ik erg mooi om te lezen, dit wordt weer zo beeldend omschreven en het is op een bijzondere manier verweven met Ally’s verhaal. Het grappige is dat ik zelf eigenlijk weinig heb met historische boeken, ik zou ze niet zo snel uitkiezen om te lezen maar juist de historische gedeeltes uit deel 1 en 2 van de serie vond ik heel boeiend om te lezen. Kortom, ook deel 2 van Lucinda Riley’s serie is een aanrader!

Kleuren op nummer 2

Ook deze keer weer een review van een kleurboek voor volwassenen, deze keer ‘Kleuren op nummer 2’ van MUS Creatief. Ik ben op het moment echt verslingerd aan het kleuren, ik vind het echt heerlijk om te doen. Ook dit boek van Mus Creatief is een echte aanrader, er zitten hele mooie en uitdagende kleurplaten in dit boek. Na ‘Kleuren op nummer 3’ Skylines een erg leuke afwisseling.

Ik moet nog even kijken of ik kan/De stille revolutie van de introverte mens – Liesbeth Smit

Momenteel zijn Paul en ik een proefabonnement van Storytel aan het uitproberen vandaar dat ik dit boek heb beluisterd. Ik was al langer nieuwsgierig naar dit boek, de titel sprak me sowieso enorm aan en ik had een keer een column van Sylvia Witteman gelezen over dit boek wat me erg nieuwsgierig maakte naar het boek. De eerste alinea uit de column van Sylvia had door mij zelf geschreven kunnen zijn. Het kwam er alleen niet van om het te gaan lezen omdat er altijd andere boeken voor voorrang aan het ‘vechten’ zijn ;-). Het leuke aan een luisterboek is, dat ik lekker in mijn kleurboek voor volwassen kan kleuren en een boek luisteren tegelijkertijd. Aan dat luisteren moest ik wel eventjes wennen, het was me niet altijd duidelijk wanneer er een nieuw hoofdstuk begon en wanneer Liesbeth een quote van zichzelf gaf of van iemand anders, maar dat is een kwestie van wennen.

Liesbeth beschrijft met heel veel humor de verschillen tussen introverten en extraverten en omschrijft ook heel veel herkenbare situaties van haar zelf of van introverten (innies zoals ze in het boek genoemd worden) die ze voor dit boek geïnterviewd heeft. Nu ben ik niet heel erg fan van labels opplakken maar al luisterend naar dit boek kwam ik wel heel erg veel herkenning tegen, waarvan ik me overigens al wel bewust was.

Sommige stukjes uit het boek bezorgden mij echte ‘AHA’ momenten, zoals:
“Je wordt gebeld. In plaats van dat die ander even niet zo gek doet en gewoon een appje of mailtje naar je stuurt. Waar jij dan eerst rustig een uur of drie over kunt nadenken voor je een reactie geeft, via tekst uiteraard.”
(Om dit stukje moest ik ook echt grinniken, ik heb het geluid van mijn telefoon standaard uit staan en hou er helemaal niet van als ik gebeld wordt, ik heb weleens gezegd tegen mensen ‘stuur me maar gewoon een appje als je iets wil weten’ en eigenlijk vond ik dit best wel maf van mezelf maar het was zo’n feest van herkenning om dit hier terug te lezen)

Het boek is erg leuk om te lezen/luisteren voor iedereen die geïnteresseerd is in wat introvert en extravert is en hoe je meer begrip voor elkaar kan krijgen. Liesbeth schrijft op een hele duidelijke en hierdoor wordt het onderwerp nergens zwaar. Het leest/luistert vlot omdat de teksten worden afgewisseld met schema’s, quotes en verwijzingen naar andere bronnen als je nog meer informatie wil over dit onderwerp. Ik vond het erg fijn om het te beluisteren en ik heb er veel van opgestoken.

Kleuren op nummer 3

Deze keer breng ik een ander soort boek onder de aandacht namelijk: Kleuren op nummer voor volwassenen 3 van MUS Creatief. Zoals bij zoveel van jullie (denk ik) gaan mijn hobby’s in fases, dan weer een poos legpuzzels maken, afgewisseld door Japanse beeldpuzzels maken, tijdschriften lezen en dus ook kleuren. Ik ben wel graag creatief bezig maar ik ben niet creatief in de zin van zelf iets creëren.

Kleuren op nummer vind ik daarom ideaal, van Denksport heb je ook zoiets maar ik merkte dat ik toch een beetje uitdaging miste bij die kleurplaten, tot ik dit boek tegenkwam bij Bruna in Nuenen.

Ik vind dit een heel mooie uitdagend kleurboek met verschillende typen kleurplaten voor een hele schappelijke prijs. Het boek is enkelvoudig gedrukt en aangezien ik het liefst met stiften kleur is dat wel een must. Bovendien ben je echt wel een x-aantal uren kwijt per kleurplaat. Heerlijke bezigheid nu de dagen wat kouder beginnen te worden.

Hebben jullie ervaring met kleuren voor volwassen en wat is bij jullie favoriet? Ik lees het graag ☺️

De zeven zussen – Lucinda Riley

Eerlijk is eerlijk, ik was een beetje huiverig om aan het boek ‘De zeven zussen’ van Lucinda Riley te beginnen. Je hoeft maar een website over boeken te raadplegen en prompt kom je één van de boeken van Lucinda Riley tegen. Als je zoveel goeds leest over een boeken-reeks dan zijn je verwachtingen zo hoog gespannen dat het bijna alleen maar tegen kan vallen en dan is het ook nog zo’n dikke pil. Oké, oké, ik heb ‘m dan wel gelezen op mijn e-reader maar dan nog…

Maar ik moet bekennen dat het boek mijn verwachtingen heeft overtroffen en dat het lang geleden is dat ik me zo mee heb laten slepen door een verhaal. Ik wist dat ik het vanavond uit ging lezen na het werk en daar was ik me overdag al op aan het verheugen en dat zegt toch wel iets.

De schrijfstijl van Lucinda Riley is heel beeldend, door de manier waarop ze schrijft waan je je echt in Rio de Janeiro, Parijs of aan het meer van Génève. Daarnaast laat ze de personages zo tot leven komen dat je met ze meevoelt in alles wat ze mee/doormaken. Ik vond het heerlijk om me helemaal mee te laten slepen in de romances en familieontwikkelingen.

Tja en nu… ga ik meteen door met deel 2 of ga ik eerst nog iets heel anders lezen, daar ga ik nog even over nadenken.